Ἱστορία

Πολυποίκιλη καὶ ἐξαιρετικῶς ἐνδιαφέρουσα, ἡ ἱστορία τοῦ Γαρδικίου καὶ τῆς γύρω περιοχῆς χἀνεται πραγματικὰ στὰ βάθη τοῦ χρόνου, ἕως καὶ 2000 περίπου χρόνια πρὸ Χριστοῦ· πολὺ μεγάλο τὸ χρονικὸ διάστημα βεβαίως, ὡστόσο, παρὰ τὶς ἐναλλαγὲς τῶν ἐποχῶν, τῶν κρατικῶν ὀντοτήτων, τῶν ποικίλων κατὰ καιροὺς κατακτητῶν, τὶς μετακινήσεις καὶ ἐπιμιξίες βιολογικᾶ τῶν πληθυσμῶν, ὑπάρχει μιὰ σημαντικὴ Πολιτισμικὴ συνέχεια, αὐτὸς ὁ κοινὸς -ὀντολογικᾶ λένε οἱ φιλόσοφοι- Τρόπος, ποὺ -στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων, πέρα ἀπὸ μεταβολὲς καὶ ἐξελίξεις στοὺς ἐπιμέρους τύπους τῆς καθημερινῆς ζωῆς, στὴ γνώσι καὶ τὴν τεχνολογία- ἀποτελεῖ ἄῤῥηκτο δεσμὸ τοῦ σήμερα μὲ τὸ -ἕως καὶ ἀρκετᾶ μακρινὸ- παρελθόν. Εἶναι ἡ ΓλῶσσαἙλληνική, εἶναι ὁ Κοινότητες καὶ ἡ Κοινωνία Προσώπων πάνω ἀπὸ τὸν ἀτομισμό, εἶναι ἡ Ἀναφορὰ καὶ ἡ Προσκύνησι στὰ Ἱερᾶ καὶ τὰ Ὅσια καὶ ὄχι σὲ ὑλικὰ καὶ ἀνθρώπινα, εἶναι ἡ Ἐλευθερία καὶ ἡ ἀναζήτησι τῆς Ἀλήθειας τῆς ζωῆς, τοῦ Ὄντως καὶ Αἰώνια Ὑπαρκτοῦ, πέρα ἀπὸ τὸ ἐφήμερο καὶ φθαρτό, ἔστω κἂν χρήσιμο. Καὶ ὄσο κι ἂν προσπαθοῦν, παλαιότεροι καὶ νεώτεροι, ἐκτὸς καὶ -δυστυχῶς τὰ τελευταία χρόνια καὶ ἀρκετοὶ- ἐντὸς τῶν τειχῶν ἱστορικοὶ νὰ κάμουν διαχωρισμοὺς καὶ νὰ τὸ ἀμφισβητήσουν, τὸ συνεχὲς τῆς Ἑλληνικότητας βοᾶ στὴν περιοχή μας, μέσα ἀπὸ ἀδιάσειστα τεκμήρια· ὅπως ἄλλωστε καὶ σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς τοῦ λεγόμενου μητροπολιτικοῦ ἑλληνισμοῦ γύρω ἀπὸ τὶς κατὰ Ἐλύτην «ἀμμουδιὲς τοῦ Ὀμήρου» καὶ τοῦ ἀρχιπελάγους, ὅπου τὴ μνὴμη τοῦ λαοῦ τὴ λένε Πίνδο καὶ Ἄθω…

Στὴ συνέχεια, παραθέτουμε ἕνα κατὰ τὸ δυνατὸν πλῆρες καὶ τεκμηριωμένο, παρότι συνοπτικὸ, χρονολόγιο τῆς περιοχῆς ὅπου σήμερα βρίσκεται τὸ Γαρδίκι, βασισμένο σὲ σύνθεσι τοῦ ἐρευνητή - λαογράφου Σωτήρη Ἀπ. Γοργογέτα, τὸν ὁποίο καὶ εὐχαριστοῦμε θερμῶς γιὰ τὴν ἄδεια νὰ τὸ χρησιμοποιήσουμε. Τὸ χρονολόγιο αὐτὸ ὑπάρχει στὸ ἐξαιρετικό, πολυσέλιδο ἀσπρόμαυρο φωτογραφικὸ λεύκωμα «Γαρδίκι Ἀσπροποτάμου: Ἀντανακλάσεις ἀπὸ τὸ παρελθόν» (Ἐκδόσεις Τύποις, Τρίκαλα 2007), πόνημα τοῦ ἰδίου, τὸ ὁποῖο σεμνύνει τὸ χωριό μας ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸ συγγραφέα μὲ τὴν ἐπὶ ἔτη ἀφοσίωσι καὶ πολύπλευρη -καὶ πολυγραφότατη- προσφορὰ στὰ τοῦ τόπου μας. Ἀξίζει νὰ ῥίξετε μιὰ ματιὰ στὴν προσωπική του ἰστοσελίδα καὶ στὸ κανάλι τοῦ στὸ YouTube. Ἐπίσης, σταχυολογήσαμε καὶ ἐπιπλέον γεγονότα ἀπό:

  1. Τὸ κλασσικό, συλλεκτικὸ ἔργο γιὰ τὸ Γαρδίκι -τῶν μέσων τοῦ 20ου αἰῶνα- τοῦ Ἀχιλλέα Γρηγ. Καρανάσιου(Ἄλκη Περαστικοῦ), ὀδοντιάτρου καὶ λογοτέχνη, ἐκδοθὲν τὸ 1979 στὰ Τρίκαλα ὑπὸ τὸν τίτλο «Ἱστορικά - Λαογραφικά - Παραδόσεις Γαρδικίου Ἀθαμάνων».
  2. Τὸ ἔτερο ἐξαιρετικὸ καὶ ἐπίσης συλλεκτικὸ ἔργο τοῦ ἰατροῦ ἀπὸ τὴ Μουτσιάρα, Λεωνίδα Κ. Μακρή, «Ἤθη - ἔθιμα & Παραδόσεις τῆς Ἀθαμανίας, 1900 - 1925», ἐκδοθὲν ἐν ἔτει 1956 στὰ Τρίκαλα καὶ ἐπανεκδοθὲν ἀπὸ τὸ Σύλλογο Ἀπανταχοῦ Ἀθαμάνων «Ἡ Ἁγία Παρασκευή» στὸν Πειραιᾶ, ἐν ἔτει 1990.

 

ΣΥΝΤΟΜΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

Α. ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΑΜΑΝΙΑ

  • 1900 π.Χ.: Ὑπολογίζεται ὅτι ἡ φυλὴ τῶν Ἀθαμάνων παίρνει τὴ γεωγραφική της θέσι στὸν ὀρεινὸ ὄγκο τῆς Πίνδου, στὴν περιοχὴ τοῦ Ἀχελώου. Λαὸς κατ' ἐξοχὴν ποιμενικὸς ἀλλὰ καὶ πολεμικός. Ἡ ἑλληνικότητά τους δὲν ἀμφισβητεῖται ἱστορικῶς.
  • 1284 π.Χ.: Κατὰ τὴ μυθολογία, γενάρχης καὶ πρῶτος βασιλέας τῶν Ἀθαμάνων θεωρείται ὁ Ἀθάμας, στὸν ὁποῖο ὀφείλει καὶ τὸ ὄνομά της ἡ Ἀθαμανία. Ὁ Ἀθάμας, γιὸς τοῦ Αἰόλου καὶ τῆς Ἐναρέτης, ἐγγονὸς τοῦ βασιλέα Ἕλληνα, βασίλευε στὸν Ὀρχομενό τῆς Βοιωτίας. Παντρεύτηκε τὴ Νεφέλη καὶ ἀπέκτησαν δύο παιδιά, τὸ Φρίξο καὶ τὴν Ἔλλη. Ἄφησε ὅμως τὴ Νεφέλη καὶ παντρεύτηκε τὴν Ἰνῶ, θυγατέρα τοῦ Κάδμου, μὲ τὴν ὁποῖα ἀπέκτησε τὸν Λέαρχο καὶ τὸν Μαλικέρτη. Σκότωσε ὑπὸ τὸ κράτος μανίας τὸν Λέαρχο καὶ ἀναγκάστηκε νὰ φύγει ἀπὸ τὴ Βοιωτία καὶ νὰ ἐγκατασταθεῖ στὴ σημερινὴ κοιλάδα τοῦ Γαρδικίου, στὴν ἀνατολικὴ πλαγιὰ τοῦ ὄρους Μακριὰ Ῥάχη (Πλοῦν). Παντρεύεται τὴ Θεμιστῶ, κόρη τοῦ βασιλιὰ τῶν Λαπιθῶν, καὶ ἱδρύει τὸ βασιλικὸ οἶκο τῶν Ἀθαμάνων. Αὐτὸ συνέβη γύρω στὰ 1284 π.Χ. Ἡ παλιὰ πρωτεύουσα τῆς Ἀθαμανίας ἦτο κτισμένη στὴ θέσι «Ροῦνες» ἢ «Βρῦσες» τῆς πάλαι ποτὲ κοινότητος Γαρδικίου, κάπου διακόσια μέτρα ψηλότερα ἀπὸ τὸ σημερινὸ συνοικισμὸ Παλαιοχώρι Γαρδικίου. Ἀκόμη καὶ σήμερα σώζονται στὴ θέσι αὐτὴ ἐρείπια καὶ κομμάτια ἀπὸ σπασμένα κεραμίδια, ἐνῶ κατὰ καιροὺς βρέθηκαν διάφορα ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα ἀπὸ ἀρχαιοκαπήλους, καθῶς καὶ ἀρχαῖα νομίσματα ποὺ ἔφεραν τὴν εἰκόνα τῆς Διώνης καὶ τῆς Ἀθηνᾶς μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «ΑΘΑΜΑΝΩΝ». Κοντὰ στὸ Γαρδίκι, στὴ σημερινὴ θέσι «Γουλᾶς» καὶ πάνω στὸ φυσικὸ λοφίσκο «Ὄμ» τοποθετεῖται ἡ Ἀκρόπολις τῆς ἀρχαῖας Ἀθαμανίας. Ἐκεῖ, κατὰ καιροὺς, βρέθηκαν κεραμίδια, σπασμένες λόγχες, βέλη καὶ διάφορα νομίσματα.
  • 220 - 184 π.Χ.: Τὴ μεγαλύτερή της ἀκμὴ γνωρίζει ἡ Ἀθαμανία ἐπὶ βασιλείας Ἀμυνάνδρου, ποὺ ἐπεκτείνει τὸ κράτος του ὡς τοὺς σημερινοὺς Γόμφους τοῦ Θεσσαλικοῦ κάμπου.
  • 167 π.Χ. - 330 μ.Χ.: Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἀμυνάνδρου (184 π.Χ.), ἡ Ἀθαμανία κυβερνιέται ὀμοσπονδιακᾶ ὡς τὸ «Κοινὸν τῶν Ἀθαμάνων» ἕως καὶ τὸ 167 π.Χ., ὁπότε καὶ καταστρέφεται ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ τοὺς Ῥωμαίους κατακτητές, καὶ ἀποτελεῖ πλέον δική τους κτήσι. Ἀπὸ τὴ μακρᾶ αὐτὴ περίοδο τῆς ῥωμαιοκρατίας, κυρίως ὄσον ἀφορᾶ τὶς ἀπομακρυσμένες καὶ ὀρεινὲς κατοικημένες περιοχὲς τῆς Πίνδου, πλησίον τῶν ὁποίων περνοῦσαν οἱ βασικοὶ ὀρεινοὶ ὁδικοὶ ἄξονες ποὺ συνέδεαν τὸ δυτικὸ μὲ τὸν ἀνατολικὸ ἑλλαδικὸ κορμό, ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐγνατία Ὁδός, προέρχεται τὸ λατινογενὲς βλάχικο γλωσσικὸ ἰδίωμα, τὸ ἴδιον τῆς βλαχοφωνίας στὸ χῶρο μας, ὅπως ἀπαντάται καὶ σὲ ὅλη τὴ βαλκανική. Τὸ ἰδίωμα αὐτὸ ἐξυπηρετοῦσε βεβαίως τὴν ἐπικοινωνία τῶν ντόπιων πληθυσμῶν μὲ τοὺς κατακτητὲς Ῥωμαίους, ἀλλὰ καὶ τοὺς διερχομένους ἐμπόρους καὶ ταξιδιῶτες· ὡστόσο, ὅπως συνέβη καὶ σὲ ὅλες τὶς ἀλλες πτυχὲς τοῦ Πολιτισμοῦ, ἡ ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Τρόπος τοῦ βίου δὲν ἔσβησαν, ἴσα ἴσα ἐπεκράτησαν ὡς ὡριμότερα, ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων σμιλεμένα καὶ ἐξελιγμένα στοιχεῖα τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων ἐδῶ, καὶ ἀνέκτησαν τὸ χαμένο -ἱστορικᾶ- ἔδαφος μὲ τὴν ἔλευσι τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὴν στροφὴ ἐκ νέου τοῦ ἱστορικοῦ ῥοῦ εἰς τὴν ἀνατολἠ καὶ τὴ μεταφορὰ τὸ 330 μ.Χ. πλέον τῆς πρωτεούσας τοῦ κράτους στὴ Νέα Ῥώμη, τὴν μία καὶ ἀθάνατη Πόλη. Καὶ μπορεῖ, μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ἀρχαίας Ἀθαμανίας, στὴν περιοχὴ τοῦ σημερινοῦ Γαρδικίου νὰ μὴν ἀναπτύχθηκε γιὰ αἰῶνες κάποιο σημαντικὸ οἰκιστικὸ κέντρο, ὡστόσο τὴ σκυτάλη πῆρε -καὶ ἔδωσε ζωὴ καὶ εὐλογία σὲ ὅλο τὸν Ἀσπροπόταμο- ἕνα ἀξιόλογο μοναστικὸ κέντρο, αὐτὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (μετέπειτα Ἀποδόσως Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου). Τὸ μοναστήρι αὐτό, ἀρχικῶς βρισκόταν στὸν γιγαντόβραχο μεταξῦ τῆς δεξιᾶς ὄχθης τοῦ καμναΐτικου ποταμοῦ καὶ τῆς ἀριστερῆς τοῦ Ἀσπροποτάμου, ἐνῶ μνημονεύεται καὶ μεγάλη πέτρινη γέφυρα μὲ 17 τόξα ποὺ διέσχιζε τὸν μεγάλο ποταμό!

historic image

Β. ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΓΑΡΔΙΚΙ

  • 1336: Σὲ χρυσόβουλο τοῦ βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορα Ἀνδρονίκου Γ' Παλαιολόγου, ἀναφέρεται τὸ μοναστήρι Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Γαρδικίου, ὡς «…ἡ μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου οἶς τὸ Ἀσπροπόταμον…», ἀνήκουσα εὶς τὴν ἐπισκοπὴ Σταγῶν. Φαίνεται στὴν παροῦσα πηγή, δέ, ὅτι ἡ μονὴ τούτη ἤκμαζε ἤδη πρὸ τοῦ 1336.  
  • 1393: Σὲ σιγίλλιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Ἀντωνίου τοῦ Δ', ἀναφέρεται πάλι τὸ μοναστήρι ὡς «…ἡ λεγόμενη Ἄσπρη Ἐκκλησία…», εἶτε λόγῳ τοῦ ὅτι ἦταν θεμελιωμένη πλησίον τοῦ Ἀσπροποτάμου, εἶτε λόγῳ τοῦ κτισίματός της ἀπὸ λευκὸ ἀσβεστόλιθο, ἀφθοντοῦντα πάνω στὸ βράχο ποὺ ἦταν ἡ ἀρχικὴ θέσι.
  • 1423: Καταλαμβάνεται ὀριστικᾶ ἡ Θεσσαλία ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ μαζὶ καὶ τὸ Γαρδίκι.
  • 1454 - 1455: Στὴν τουρκικὴ ἀπογραφὴ ἀναφέρεται ὡς Gardik, μεταξῦ τῶν τιμαρίων (φορολογικῶν περιφερειῶν) τῶν Τρικαλινῶν σπαχήδων (ἀξιωματικῶν τοῦ τουρκικοῦ ἱππικοῦ - φεουδαρχῶν)· σημειώνεται ἐδῶ ὅτι ἡ περιοχὴ τῶν Τρικάλων εἶχε διαιρεθεῖ σὲ 529 τιμάρια. Στὴν ἴδια ἀπογραφὴ ἀναφέρονται καὶ οἱ διαλυμένοι οἰκισμοὶ τοῦ Γαρδικίου, Λιάσοβο καὶ Κεράσοβο.
  • 1611: Τὸ μοναστήρι τῆς Παναγιᾶς καταστρέφεται ἀπὸ τοὺς Τούρκους μετὰ τὴν πρώτη καὶ ἀτελέσφορη ἐξέγερσι τῶν Ἑλλήνων τῆς δυτικῆς Θεσσαλίας ὑπὸ Διονυσίου τοῦ Φιλοσόφου (καλούμενου σκωπτικᾶ ἀπὸ τοὺς Τούρκους «σκυλοσόφου»), ἐπισκόπου Λαρίσης (καὶ Τρίκκης, ὅπου διέμενε)· οἱ Τούρκοι πρὸς παραδειγματισμὸν καὶ ἀποτροπὴ καὶ ἄλλων παρόμοιων κινημάτων, στὰ πλαίσια τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου τοῦ Διονυσίου ὅπου ἔγδαραν ἐπὶ πενταώρου μὲ ἀξοσημείωτη τέχνη τὸ δέρμα τοῦ μπροστάρη ἐπισκόπου, ἔφτιαξαν -γεμίζοντᾶς το μὲ ἄχυρο- ἕνα μακάβριο ὀμοίωμά του, τὸ ὁποῖο περιέφεραν σὲ πόλεις καὶ χωριὰ ὣς τὴν Πόλη.
  • 1700: 
    • Τὸν Μάρτιο, βρῆκε τραγικὸ θάνατο στὸ Γαρδίκι ὁ Κλεφταρματολός τῆς Κοζάνης Μεϊντάνης, ἀπὸ τοὺς τουρκαλβανούς.
    • Τὸν Ἰούλιο τέλειωσαν οἱ ἐργασίες κατασκευῆς -πάνω σὲ παλαιότερο ναό- τοῦ Ι.Ν. Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στὸ κέντρο τοῦ χωριοῦ, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ὁ μητροπολιτικὸς ἕως σήμερα. 
  • 1750: Ἀνοικοδομεῖται ἡ Ι.Μ. Ἁγίας Τριάδος, ὡς μικρὸ μοναστήρι ἀρχικῶς, ἀπὸ τὸν γαρδικιώτη ἱερομόναχο Ἰωαννίκιο.
  • 1758: Σύμφωνα μὲ τὸ κατάστιχο 230 τοῦ Βαρλαᾶμ, φ.3α, τὸ Γαρδίκι εἶχε περὶ τὶς 49 οἰκογένειες.
  • 1777: Ὁ Ἅγιος τῆς ἐκκλησίας μας, Πατρο-Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς δίδαξε μπροστᾶ σὲ συνάθροισι Γαρδικιωτῶν καὶ ἵδρυσε Κρυφὸ Σχολεῖο («γραμματοσχολεῖο»).
  • 1816: Τὸ Γαρδίκι εἶχε 120 σπίτια (Fr. Pouqueville, Voyage - Ἤπειρος 329).
  • 1820: Τὰ σπίτια μειώθηκαν σὲ 70 (Ν.Κ.Γιαννούλης, κώδικας 103). Ἴσως τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ, λόγῳ τῆς ἀναστατώσεως ποὺ ἀκολούθησε τὸ κίνημα τῶν «ὀρλωφικῶν», τὸ ἐγκατέλειψε προσωρινῶς.
  • 1821: Στὶς 5 Ἰουλίου κηρύσσεται ἡ Ἐπανάστασι στὴν περιοχὴ τ' Ἀσπροποτάμου καὶ τὸ Γαρδίκι.
  • 1824: Στὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου, ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης, βαριᾶ ἄῤῥωστος, πέρασε τὴ χιονισμένη Κακαρδίτσα καὶ ἔφτασε στὸ Γαρδίκι. Ἀπὸ τὸ Γαρδίκι ἀντάλλαξε ἐπιστολὲς μὲ τὸν Ἀρματολὸ Νικόλαο Στορνάρη.
  • 1830: Ἀνοικοδομεῖται στὴν σημερινή της θέσι (μετὰ ἀπὸ προηγούμενες ἀνοικοδομήσεις στὴ σημερινὴ θἐσι «Παλιομονάστηρο» δίπλα στὸν Ἄσπρο καὶ τὴ θέσι «κοφτολίβαδο» ὅπου ὀνομαζόταν «Σακανίκα» ἢ «Τσακανίκα») ἡ Ι.Μ. Ἀποδόσεως Κοιμήσεως Θεοτόκου. Ὡς οἰκήτορες ἀναφέρονται ὁ Γαρδικιώτης ἱερομόναχος Δαμασκηνὸς καὶ ὁ ἀδελφός του Χαράλαμπος. Διακοσμήθηκε τὸ 1842 ἀπὸ τοὺς ἁγιογράφους Ἀναγνώστη καὶ τὰ παιδιά του Γρηγόρη καὶ Δημήτριο ἀπὸ τὸ χωριὸ «Πλέσια» (σημερινὰ Καστανοχώρια) Ἰωαννίνων, ἀνακαινίσθηκε ἐκ νέου τὸ 1892.
  • 1854: Ὁ Ἀρματολὸς Γιώργης Καταραχιᾶς φόνευσε στὸ ὀροπέδιο «Κριθάρια» τῆς Κακαρδίτσας τὸν Τοῦρκο Σεμόμπεη, ὁ ὁποῖος τάφηκε στὸ Γαρδίκι, στὴ θέσι «Σέμος».
  • 1858: Σύμφωνα μὲ τὸν Γάλλο περιηγητὴ L. Heuzey, τὸ Γαρδίκι εἶχε 150 σπίτια περίπου (L. Heuzey, Excursion, 108). Τὴν ἴδια χρονιὰ φιλοτεχνθήκαν σπάνιο καὶ ἀξιόλογης τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο, ὁ ἄμβωνας καὶ τὸ δεσποτικὸ τοῦ μητροπολιτικοῦ πλέον Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου.
  • 1870: Γεννήθηκε στὸ Γαρδίκι ὁ ἐθνικὸς ποιητής, βουλευτὴς καὶ ἱδρυτὴς τοῦ «Λευκοῦ Σταυροῦ», Σπύρος Ματσούκας.
  • 1873: Δολοφονεῖται ὁ Ν. Ματσούκας, διθενοῦς φήμης ποιητής, θεῖος τοῦ Σπύρου Ματσούκα, ὁ ἐπωνομαζόμενος «Καραβίδας», στὴ θέσι «Βαένια» τῆς Μουτσιάρας (ἐξ' οὖ καὶ ἡ ὀνομασία τοῦ ῥέματος Καραβίδα, ποὺ περνᾶ ἀπὸ τὴ θέσι αὐτή), ἀπὸ κακοποιοὺς, μὲ τὴν ὑποκίνησι τῶν Τούρκων, ἐξαιτίας τῶν φλογερῶν ἐθνικο-ἀπελευθερωτικῶν τοῦ λόγων. Διαμαρτύρεται ἔντονα τὸ τότε Γαλλικὸ Προξενείο πρὸς τὴν Τουρκικὴ κυβέρνησι γιὰ τὴ δολοφονία του. Ἡ οἰκογένεια Ματσούκα φεύγει γιὰ τὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα καὶ ἐγκαθίσταται στὴν Ὑπάτη Φθοιώτιδος.
  • 1878:Β. Δ. Ζῶτος ἀναφέρει ὅτι τὸ Γαρδίκι ἔχει 2.000 ψυχὲς καὶ 300 σπίτια. (Μελέται, τόμ. Δ', τεύχ. Α', 18)
  • 1880: Ὁ Ἰ. Κοκκίδης ἀναφέρει ὅτι τὸ βλαχοχώρι Γαρδίκι ἔχει 1.160χριστιανοὺς κατοίκους.
  • 1881:
    • Τὸ Γαρδίκι ἐλεύθερο, μαζὶ μὲ ὅλη τὴ Θεσσαλία ἀπὸ τὶς 24 Ἰουνίου, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 13 τῆς συνθήκης τοῦ Βερολίνου ποὺ ἔχουν ὑπογράψει οἱ Μεγάλες δυνάμεις κι ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησι Κουμουνδούρου ἀπὸ τὶς 13 Αὐγούστου τοῦ 1878.
    • Σύμφωνα μὲ τὴν πρώτη ἀπογραφὴ ποὺ διενήργησε τὸ ἑλληνικὸ κράτος στὴν περιοχὴ τὸ Σεπτέμβριο (Φ.Ε.Κ. 112/21-11-1881), τὸ Γαρδίκι εἶχε 1.654 κατοίκους. Σύμφωνα μὲ τὴν ἴδια ἀπογραφή, ἡ πόλι τῶν Τρικάλων εἶχε -μόλις- 5.563 κατοίκους.
  • 1882: Στὸ Γαρδίκι ἱδρύεται Δημοτικὸ Σχολεῖο (ἐγκύκλιος 12175/9-11-1882, Φ.Ε.Κ. 162/10-11-1882).
  • 1883:
    • Τὸ Γαρδίκι γίνεται διοικητικὴ πρωτεύουσα, ὅταν μὲ τὸ βασιλικὸ διάταγμα τῆς 31ης Μαρτίου 1883 (Φ.Ε.Κ. 126) «Περὶ διαιρέσεως εἰς δήμους τῆς κατὰ τὸν Νομὸν Τρικάλων ὁμωνύμου ἐπαρχίας», σχηματίζεται ὁ Δῆμος ἈθαμάνωνἈθαμανίας, ποὺ περιελάμβανε τὰ χωριὰ Γαρδίκι, Μουτσιάρα, Τζιούρτζια, Καμνάϊ, Δέση καὶ Τυφλοσέλι, μὲ ἔδρα τὸ Γαρδίκι. Πρῶτος δήμαρχος ἐκλέχτηκε ὁ Εὐάγγελος Μπαταγιάννης, ἀπὸ τὸ Γαρδίκι.
    • Στὶς 5 Ἰουλίου ἐκδόθηκε βασιλικὸ διάταγμα καὶ στὶς 7 Ἰουλίου τὸ ἀντίστοιχο Φ.Ε.Κ. (264/7-7-1883) βάσει τῶν ὁποίων τὸ Εἰρηνοδικεῖο θὰ λειτουργοῦσε στὸ Γαρδίκι ἀπὸ 1η Μαΐου ἕως τέλος Σεπτεμβρίου καὶ τὸν ὑπόλοιπο χρόνο θὰ μεταφερόταν στὴ Βιτσίστα (Μεσοχώρα).
  • 1892: Στὶς 7 Ἰανουαρίου χιονοστιβάδα («σγκαβαλιᾶς») ἀπὸ τὴ θέσι Σπανοῦρα - Φαντανιόρα τῆς Κακαρδίτσας κατέστρεψε ὁλοσχερῶς 50-60 σπίτια, προκαλῶντας τὸ θάνατο τῆς οἰκογενείας Μπουκουβάλα καὶ τῶν Εὐαγγελῆς καὶ Παρασκευῆς Στεργιοπούλου.
  • 1893: Οἰκοδομεῖται ὁ Ι.Ν. Ἁγίου Ἀθανασίου Γαρδικίου.
  • 1894: Μὲ τὴν ἀπὸ 10ης Ἰουλίου ἀπόφασι (Φ.Ε.Κ. 77/Β/13-7-1894) τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν, ἡ Ἀστυνομία, τὸ μὲν θέρος θὰ εἶχε ἔδρα τὸ Γαρδίκι, τὸν δὲ χειμώνα τὴ Βιτσίστα (Μεσοχώρα).
  • 1897: Ἄτακτη φυγὴ τῶν Γαρδικιωτῶν ἀπὸ τὶς πόλεις καὶ τὰ χειμαδιὰ τοῦ κἀμπου πρὸς τὴν ὀρεινὴ πατρίδα, τὸ Πάσχα, κατόπιν τῆς ἀτυχοῦς ἔκβασης τοῦ λεγόμενου «άκήρυχτου» ἑλληνο-τουρκικοῦ πολέμου.
  • 1898: Ὁλοκληρώνεται ἀπὸ ἱερωμένο ἁγιογράφο ἡ ἀγιογράφησι τοῦ Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου.
  • 1900: Κατὰ τὸν Ν. Γεωργιάδη, τὸ Γαρδίκι εἶχε 200 οἰκογένειες (Θεσσαλία, 199). Κτίζεται τὸ πέτρινο δημοτικὸ σχολεῖο ἔναντι τοῦ Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου Γαρδικίου, ἐπὶ δημαρχίας Γρηγορίου Καραθάνου - Γαρδικιώτη.
  • 1904: Ἱδρύεται στὸ Γαρδίκι ὁ πρῶτος σύλλογος τοῦ χωριοῦ, ὁ «Εὐεργετικὸς Σύλλογος Γαρδικίου Ἀθαμάνων», μὲ πρωτοβουλία τοῦ δικηγόρου καὶ βουλευτοῦ Κωσταντίνου Στεργιοπούλου, καὶ ἀναγνωρίζεται ἐπίσημα ἕνα χρόνο μετά (1905).
  • 1906: Μὲ δαπάνη τοῦ ἐμπόρου δερμάτων Κωνσταντίνου Στράτου, κατασκευάστηκε ἡ πέτρινη τοξοτὴ προ-εἴσοδος τοῦ Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου.
  • 1912:
    • Ἀρχὲς Ὀκτωβρίου, μετὰ τὴν κήρυξη τοῦ πολέμου κατὰ τῶν Τούρκων, ὁ γαρδικιώτικης καταγωγῆς ἐθνικὸς ποιητὴς Σπύρος Ματσούκας, ἀπὸ τὸν ἐξώστη τοῦ ξενοδοχείου «Ὀλυμπία» στὰ Τρίκαλα, ἐκφώνησε λόγο πανηγυρικὸ καὶ ἐμψυχωτικὸ πρὸς τοὺς στρατιῶτες τοῦ 5ου Συντάγματος Πεζικοῦ καὶ τοῦ 1/38 Συντἀγματος Εὐζώνων (μεταξῦ τῶν ὁποίων καὶ πολλοὶ Γαρδικιῶτες): «Παιδιὰ ἀπ' τὸν Ἀσπροπόταμο κι ἀπ' τὸ τρανὸ Γαρδίκι, κι ἀπ' τῆς Μουτσιάρας τὶς σπηλιές, λεβέντες παληκάρια, Τοῦρκο μὴν προσκυνήσετε, ὀχτρὸ μὴ φοβηθεῖτε…».
    • Μερικὲς ἠμέρες μετά, στὶς 9-10 Ὀκτωβρίου, τὸ θρυλικὸ 5ο Σύνταγμα ἔδωσε ἀποφασιστικὴ μάχη στὰ -ἀπόρθητα ἕως τότε- στενὰ τοῦ Σαρανταπόρου, τὰ ὁποῖα καὶ κατέλαβε. Στὴ μάχη αὐτὴ ἔπεσαν ἠρωϊκὰ οἱ γαρδικιῶτες ἀνθυπίατροι Ἀθανάσιος Γρ. Καρανάσιος καὶ Γρηγόριος Στεργιόπουλος.
  • 1914:
    • Οἰκοδομεῖται ἀπὸ τὸν π. Σπυρίδωνα Φούρλα (ἢ παπα-Φούρλα) τὸ ἐξωκκλήσιο τοῦ Προφήτη Ἠλία, στὸ περίβλεπτὸ ὕψωμα «Σπυρίκο». Σχεδὸν κατέῤῥευσε ἀπὸ σεισμὸ καὶ ἀνοικοδομήθηκε ἀπὸ τὸν πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Μπουντούρη, ἐν ἔτει 1968.
    • Ὁ Δῆμος Ἀθαμάνων καταργήθηκε, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου ΔΝΖ' τοῦ 1912 περὶ δήμων καὶ κοινοτήτων. Τὸ Γαρδίκι γίνεται Κοινότητα καὶ στὸ ἐξὴς θὰ ἐκλέγεται κοινοτικὸ συμβούλιο. Πρῶτος Πρόεδρος τῆς Κοινότητος ἐξελέγη ὁ Βασίλειος 'Ιωάν. Δημοράγκας.
  • 1930: Τὸ πρῶτο τηλέφωνο τοποθετήθηκε στὸ Γαρδίκι, μὲ ἐνέργειες τοῦ κατὰ καιροὺς βουλευτὴ Τρικάλων καὶ ὑπουργοῦ στρατιωτικῶν μετὰ τὸ 1932, Γεωργίου Κονδύλη.
  • 1935: Κατασκευὴ -ἐπὶ προεδρίας Χρήστου Δημ. Πελεκούδα- τῆς μεγάλης, μήκους 40 μέτρων, ἀπὸ ὀπλισμένο σκυρόδεμα γέφυρας τοῦ Ἀχελώου (στὴ θέσι τῆς σημερινῆς μεταλλικῆς τύπου «Belley», γέφυρας «Παπαχρήστου»). Ἐγκαίνια τὸ 1936. Δυστυχῶς μιὰ «κατεβασιᾶ» τοῦ Ἄσπρου, συνεπείᾳ θεομηνίας ἐν ἔτει 1938, ἄλλαξε τὸν ῥοῦ τοῦ θρυλικοῦ ποταμοῦ, ὑπέσκαψε τὸ μεσαῖο βάθρο καὶ κατέστρεψε τὴ γέφυρα, πρὶν ἀκόμα κλείσει πενταετία λειτουργίας.
  • 1939: Ἐγκαίνια τὸν Αὔγουστο, τῆς μεγάλης βρύσης «Γκοῦρα» ἀπὸ τὸν Πρόεδρο Χρήστο Δημ. Πελεκούδα.
  • 1942: Ἀνατίναξι στὶς 25 Νοεμβρίου τῆς μεγάλης σιδηροδρομικῆς γέφυρας τοῦ Γοργοποτάμου, ἀπὸ δυνάμεις τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τοῦ ΕΔΕΣ. Ἀρχίζουν τὰ ἀντίποινα καὶ οἱ ἐκκαθαρίσεις ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς ἐναντίον τῶν ἀνταρτῶν στὴν περιοχὴ τῆς Θεσσαλίας - Ἠπείρου, μὲ τὴν ἐπιχείρησι «Πάνθηρας».
  • 1943:
    • Στις 10 π.μ. τῆς 20ης Ὀκτώβρη, τὸ λεγόμενο «δολοφονικὸ» δικινητήριο γερμανικὸ ἀεροπλάνο ποὺ δροῦσε ἐκκαθαριστικᾶ μὲ πτήσεις σὲ χαμηλὸ ὕψος στὴν περιοχή, βομβάρδισε τὸ Γαρδίκι καὶ τὴ Μουτσιάρα, μὲ ἀπολογισμὸ δύο νεκροὺς ἀντάρτες καὶ σοβαρὲς ὑλικὲς ζημιὲς σὲ οἰκίες.
    • Ὡς ἀπότοκος τοῦ πανικοῦ τῶν βομβαρδισμῶν, ἦρθε τὴν Κυριακὴ 31 Ὀκτωβρίου καὶ ὁ θάνατος στὸ Γαρδίκι τῆς Εὐτέρπης Γ. Μπαταγιάννη, ποὺ κηδεύεται τὴν ἐπομένη, μερικὲς στιμγὲς πρὶν μποῦν οἱ Γερμανοὶ στὸ χωριό.
    • Δευτέρα 1η Νοεμβρίου οἱ Γερμανοὶ μπαίνουν ἀπὸ τὰ νοτια - νοτιοδυτικᾶ, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Μουτσιάρας (Ἀθαμανίας) στὸ χωριό, μὲ τὸν πληθυσμὸ νὰ ἔχει καταφύγει: α) στὸ δύσβατο ὀροπέδιο Παλλέτζι τῆς Κουρούνας οἱ χειμωνιᾶτες καὶ β) στὶς -ὄχι καὶ τόσο ἀσφαλεῖς- τοποθεσίες «Μοναστήρι», «Βρῦσες» καὶ «Βρύσι Τσίκου» πρὸς τὸ Παλαιοχώρι Γαρδικίου οἱ ὁλίγοι ἐγκλωβισμένοι παραθεριστές· οἱ κατακτητὲς λεηλατοῦν τὰ πάντα καὶ διανυκτερεύουν στὶς καλύτερες οίκίες. Τὸ ἴδιο βράδυ ἐκτελοῦν μὲ ῥιπὲς αὐτομάτων ὄπλων τοὺς: α) Βασίλη Λόζιο («Τσίλη τῆς Γαρέφως» τῷ προσωνυμίῳ), ἐτῶν 28, συλληφθέντα στὸ δρόμο Μουτσιάρας - Γαρδικίου, β) Κώστα Λάμ. Εὐθυμίου, ὑπενομωτάρχη, ἀντάρτη τοῦ ΕΔΕΣ, αἰχμαλωτισθέντα στὰ Θεοδώριανα καὶ γ) Βασίλη Ἀθ. Καρατζούνη, ἐτῶν 28, τσοπάνη, ἐκλαβόντες αὐτὸν γιὰ ἀντἀρτη, στὴ θέσι «Βελούσι» Μουτσιάρας· ὁ πιὸ τυχερὸς νεαρὸς βοσκὸς Ἀποστόλης Μπακώσης, παρότι συλληφθείς, κατάφερε τὶς πρῶτες πρωϊνες ὧρες τῆς ἐπομένης νὰ δραπευτεύσει καὶ νὰ γλιτώσει τὴν ἐκτέλεσι.
    • Τρίτη 2 Νοεμβρίου, ὧρα 4.30 πρωϊνή, οἱ Γερμανοὶ ἀρχίζουν τὴν πυρπόλησι τοῦ χωριοῦ· κάψανε τὰ σπίτια τῶν Δημ. Ἀθαν. Μπαταγιάννη, Βασ. Βούκια, Γρηγ. Γκαγκανάτσιου, ἀδελφῶν Κων. Χολέβα, Θεοδ. Μπέσσα, Κων/νου Μπέσσα, Χρήστου Λύτρα, Βασ. Λύτρα, ἀδελφῶν Σωτ. Σγούρου, Γεωργ. Σγούρου, ἀδελφῶν Γρηγ. Παπακωσταντίνου καὶ Ἀποσ. Παπακωσταντίνου, Γεωργ. Βράκα, ἀδελφῶν Ἀθαν. Ἀκρίβου, καθῶς καὶ τὰ καταστήματα τῶν Δημ. Ἀθαν. Μπαταγιάννη, Πέτρου Τηλομένου, Γεωργίου Τηλομένου, ἀδελφῶν Βασ. Μπαταγιάννη, Κων/νου Ἀθαν. Τζαμάρα καὶ ἀδελφῶν Κων. Χολέβα. Κατὰ τὴν πυρπόλησι τῶν κεντρικῶν καταστημάτων τῆς πλατείας ἔκαψαν καὶ μέρος τοῦ ἑνὸς ἐκ τῶν δύο -ξακουστῶν γιὰ τὴ μεγαλοπρέπειά τους- ὑπεραιωνόβιων πλατάνων τῆς πλατείας. Τελευταῖο ἔκαψαν τὸ τριώροφο ἀρχοντικὸ τοῦ Τάκου Μπαταγιάννη καὶ κατὰ τὶς 6 ἡ ὧρα πρωϊνὴ τῆς ἴδιας ἠμέρας ἐγκατέλειψαν τὸ χωριό, κινούμενοι πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνσι (πρὸς γέφυρα Ἀσπροποτάμου) γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ καταστροφικὸ ἔργο καὶ στὰ ἄλλα ἀσπροποταμίτικα χωριά.
  • 1946: Μετὰ προτροπῆς τῶν Βασ. Π. Βλαχοκώστα (ἰατροῦ) καὶ Ἀχιλλέα Γρηγ. Καρανάσιου (ὀδοντιάτρου), ὁ τότε Πρόεδρος τῆς κοινότητος Γαρδικίου, Χρῆστος Δημ. Πελεκούδας, μὲ συμβολαιογραφικὴ πράξι τοῦ Ἀλέκου Κλειδωνᾶ, ἐδώρισε στὴν κοινότητα τὸ ἀκίνητο ὅπου στεγάστηκαν τότε τὰ γραφεῖα τῆς κοινότητος,  ἀργότερα δὲ στεγάστηκε καὶ ὁ κοινοτικὸς ξενῶνας.
  • 1956: Στὶς 8 Ἰανουαρίου ἰδρύεται στὸν Πειραιᾶ, μὲ πρωτοβουλία τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου Ιω. Μπαταγιάννη, ἡ «Ἀδελφότης τῶν ἐν Ἀθήναις καὶ Πειραιεῖ Γαρδικιωτῶν Τρικάλων», ὁ σύλλογος τοῦ χωριοῦ στὴν πρωτεύουσα.
  • 1968:
    • Τὸν Ἰούλιο, τὸ πρῶτο λεωφορεῖο, τοῦ Ἰωάννη Σιάφη, φθάνει στὸ κέντρο τοῦ χωριοῦ.
    • Τὸν ἴδιο μῆνα ἐγκαινιάστηκε καὶ ὁ νεο-ἀνοιχθεῖς δρόμος γιὰ τὴ γειτονικὴ Μουτσιάρα.
  • 1967 - 1972: Ἐπὶ προεδρίας Ἀριστείδου Δημ. Βράκα, διανοίγεται καὶ ἐπιστρώνεται ἡ κεντρικὴ πλατεῖα τοῦ χωριοῦ, ἀρχίζουν τὰ ὀριστικὰ ἔργα ὕδρευσης κὰι κτίζεται τουριστικὸς ξενῶνας πάνω ἀπὸ τὰ τότε γραφεῖα τῆς κοινότητας.
  • 1975 - 1979: Ἐπὶ προεδρίας Εὐθυμίου Γ. Μπατατόλη, ὁλοκληρώθηκαν, ἀφενὸς τὰ ὀριστικὰ ἔργαὕδρευσης τοῦ χωριοῦ (τὰ ὁποῖα εἶχε ξεκινήσει ὁ Πρόεδρος Ἀριστείδης Δ. Βράκας ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ '60), καθῶς καὶ ἡ ἠλεκτροδότησι τοῦ χωριοῦ ἀπὸ τὴ ΔΕΗ.
  • 1981: Ἀπογραφὴ πληθυσμοῦ μὲ τὴν Κοινότητα νὰ μετρᾶ 390 κατοίκους (κατὰ βάσι παραθεριστές καὶ μονίμους κατοίκους τοῦ Παλαιοχωρίου).
  • 1991: Ἀπογραφὴ πληθυσμοῦ μὲ τὴν Κοινότητα να μετρᾶ 359 κατοίκους (κατὰ βάσι παραθεριστές καὶ μονίμους κατοίκους τοῦ Παλαιοχωρίου).
  • 1992: Στὸ χωριὸ ὑπάρχε ἀκόμη τὸ τηλεφωνεῖο γιὰ τὴν ἐξυπηρέτησι κυρίως τῶν πολλῶν παραθεριστῶν, ἀλλὰ ἀρχίζουν νὰ κάμουν τὴν ἐμφανισή τους οἱ ἰδιωτικὲς τηλεφνικὲς συνδέσεις, μὲ πρῶτους τοὺς μαγαζάτορες τῆς πλατείας.
  • 1996: Τὸ χωριὸ πλέον ἀποκτᾶ ἀναβαθμισμένη καὶ πολὺ καλὴ ποιοτικῶς ἐπίγεια τηλεφωνικὴ κάλυψη μέσω ἐναέριας, ἀσύρματης σύνδεσης. Κατασκευάζεται στὸ ὑψηλότερο οἰκιστικὸ σημεῖο τοῦ χωριοῦ σταθμὸς ἐκπομπῆς/λήψης τοῦ OTE. 
  • 1999: Μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ σχεδίου «Καποδίστριας» -Θεὸς 'σχωρέσ' τον κυβερνήτη ποὺ νὰ τὸ φανταζόταν πῶς θὰ κακοποιοῦνταν ἔτσι τ' ὄνομά του!- (νόμος 2539/97, Φ.Ε.Κ. Α' 244/1997), καταργεῖται ἡ κοινότητα Γαρδικίου, καὶ τὸ Γαρδίκι μαζὶ μὲ ἄλλα δέκα χωριά (Ἅγιος ΝικόλαοςΚαμνιάϊ, ἈθαμανίαΜουτσιάρα, ΒροντερὸΛάντζο, Δέση, ΔροσοχώριΤυφλοσέλι, ἘλάτηΤῦρνα, Καλόγηροι, ΝεραϊδοχώριΧατζηπέτριΒετέρνικο, Περτούλι καὶ Πύρρα) συγκροτοῦν τὸν Δῆμο Αἰθήκων, μὲ ἔδρα τοῦ νέου δήμου τὴν Ἐλάτη. Δήμαρχοι τοῦ -βραχυβίου ὅπως ἀποδείχτηκε- δήμου Αἰθήκων, ποὺ καταργήθηκε ἐκ νέου τὸ 2010, διετέλεσαν οἱ Δημήτριος Κουτής καὶ Κωνσταντίνος Μπατατόλης.
  • 2001: Ἀπογραφὴ πληθυσμοῦ μὲ τὸ δημοτικὸ διαμέρισμα Γαρδικίου να μετρᾶ 518 κατοίκους (κατὰ βάσι παραθεριστές καὶ μονίμους κατοίκους τοῦ Παλαιοχωρίου).
  • 2002: Τὸ χωριὸ πλέον ἀποκτᾶ κάλυψι δικτύου κινητῆς τηλεφωνίας μὲ πρώτη τὴν ἐταιρεία COSMOTE. Κατασκευάζεται ἀναμεταδότης τῆς κινητῆς τηλεφωνίας πάνω ἀπὸ τὴν θέσι «Κόμανος».
  • 2010: Στὰ πλαίσια τοῦ …νέου σχεδίου «Καλλικράτης» -ξεθάψαμε καὶ τοὺς ἀρχαίους μεταῤῥυθμιστᾶς!- γιὰ τὴν -πονεμένη- τοπικὴ αὐτοδιοίκησι (νόμος 3852/2010, Φ.Ε.Κ. 87/τ.Α'/2010), ὅπου ὁλόκληρος ὁ νομὸς Τρικάλων χωρίζεται σὲ …τέσσερις μόνο (!!!) δήμους, ὁ Δῆμος Αἰθήκων καταργεῖται, καὶ στὴ θέσι τοῦ δημιουργείται ὁ Δῆμος -γίγας!- Πύλης, ὅπου συνενώνονται 5 πρώην δήμοι (Αιθήκων, Γόμφων, Πιαλείων, Πινδαίων, Πύλης) καὶ 2 πρώην κοινότητες (Μυροφύλλου καὶ Νεράϊδας), 45 (!!!) χωριὰ συνολικᾶ. Πρῶτος δήμαρχος ἐκλέγεται ὁ Κωνσταντίνος Κουφογάζος.
  • 2011:
    • Τὸ δίκτυο κινητῆς τηλεφωνίας στὸ χωριὸ ἀναβαθμίζεται σὲ 3G, δίνοντας τὴ δυνατότητα γιὰ ἀσύρματη σύνδεση στὸ ἴντερνετ, ἀποστολὴ καὶ λήψη δεδομένων. Πρώτη πάλι ἡ ἐταιρεία COSMOTE.
    • Τὸ Μάϊο λαμβἀνει χώρα ἡ καθιερωμένη δεκαετῆς ἀπογραφὴ πληθυσμοῦ μὲ τὸ δημοτικὸ διαμέρισμα Γαρδικίου να μετρᾶ 143 κατοίκους (κατὰ βάσι παραθεριστές καὶ μονίμους κατοίκους τοῦ Παλαιοχωρίου).
  • 2013: Στὸ χωριὸ φτάνει κάλυψι εὐρυζωνικοῦ ἴντερνετ (ΑDSL) μὲ ἀρκετὰ καλὴ ταχύτητα. 
  • Pinterest